خطی بر صفحه’ آسمان

بعضی ضرب المثلها رو باید طلا گرفت

setaareyemosaafer — Tue, 17 Mar 2009 22:04:23 GMT

قربون دهن این قدیمیا که می گفتن

"کم بخور، همیشه بخور"

یه چند وقتیه با "گه خوری زیاد" آبرو واسه خودم نذاشتم. باید یه مدتی این جمله رو آویزۀ گوشم کنم:

"کم گه بخور، همیشه بخور"

معصومیت از دست رفته

setaareyemosaafer — Wed, 28 Jan 2009 17:37:12 GMT

پریروزی سر امتحان تصفیه فاضلاب، برا اولین بار در طول دوران تحصیل، تقلب کردم.

شیطون بالاخره ما رو هم....

پ.ن: تقلب زیاد رسوندم، ولی تو کردن، اولین بارم بود. راستی گناه کدوم بیشتره؟ تقلب کردن یا رسوندن؟

پ.ن: دیگه از اسم امتحان بفهمین که چقدر درس شرافتمندانه ای بود!

علی بی غم

setaareyemosaafer — Tue, 09 Dec 2008 17:15:49 GMT

گه جام مرا سنگ عدو می شکند

گه یار جفا پیشه سبو می شکند

خوش باد دلی که فارغ از حال همه

بنشسته و هی تخمه کدو می شکند

زمستون ۸۶

باغ من پاییز است

setaareyemosaafer — Fri, 21 Nov 2008 22:56:18 GMT

بال در بال خیال، غرق افکار و خیالات محال

همچو آن تازه نهالی که دلش از هوس سرو تنومند شدن لبریز است

دل من رهرو باغیست که هر روز و شبش پاییز است

بی ثمر در پی راهی، ز پی روزنه ای می پوید

زیر پا زمزمه و نالۀ برگ.... با دلم می گوید:

«زیر پا صفحه ای از قصۀ برگ است بخوان!

شرح حالی که ز گلبرگ و تگرگ است، بخوان

روزگاری که در این باغ خزان خواهد شد

برگ هم همسفر باد وزان خواهد شد

قدرت تقدیر است

"که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد"»

غنچۀ نازک امّید دلم پرپر شد

بعد از آن از بر شد:

«که من از قصۀ برگ، یاد مرگ افتادم

از سر شاخۀ سر سبز خیال

همچو برگ افتادم

باغ من هر فصلش

روز و شب پاییز است»

آذر ١٣٨۷

یه تجربه

setaareyemosaafer — Wed, 08 Oct 2008 20:31:23 GMT

خوبیهایی که در حق دیگران می کنی، پس از مدتی در نظرشان برای تو تبدیل به وظیفه خواهد شد.

پ.ن. یک ضرب المثل مرتبط:

کسی را که روی شانه ات می نشانی، تلاش خواهد کرد که روی سرت بنشیند. (دانمارکی)

خندق

setaareyemosaafer — Sat, 27 Sep 2008 16:28:18 GMT

قلعۀ سفیدی که گوشۀ صفحه نشسته بود و افتادن مهره ها رو می دید، ولی اجازۀ سیاه پوش شدن رو نداشت.

پ.ن: این پست همراه با "ترس از خوانده شدن" نوشته شده، پس ببخشید!

پ.ن: عزراییل قبلا ها موتور داشت، دونه دونه می برد، ولی مثل اینکه جدیدا یه دونه از این ونهای گشت ارشاد خریده، هر بار میآد فلّه ای می بره. خدا خودش ختم به خیر کنه

شیکم منو پر کن، شیکم بادمجون پیشکش!

setaareyemosaafer — Wed, 27 Aug 2008 15:38:18 GMT

دور از جون شما دیروز داروخونه بودم. دختره پشت یه بسته قرص نوشت:

روزی یک عدد شکم پر

صبحونه رو که خوردم ترس برم داشت. سریع یه دونشو انداختم بالا. با اوضاع این روزا تضمینی نیست که وعده بعد هم بشه شکم رو پر کرد.

پ.ن. دیروز گذر می کردم از نظافتچیهای دانشکده شنیدم مرغ کیلو ۴ تومن!

پرسیدم:

- ۴ تومن؟!!!!!

یکیشون جواب داد:

- آره! اونوخت با این وضع از من کارگر هم انتظار دارن که روزمو نگه دارم. (ماشالا بزنم به تخته بنیه اش قوی بود! با اون هیکل مرغ که سهله! سحری گوساله هم تا افطار تو شکمش بند نمی شد)

اینو که شنیدم دلم گرفت. نه از اون. چون مطمئنم بازم روزشو می گیره و خواهد گرفت. دلم از دنیا گرفت. از خنده هاش. موقعیت نشناس! آخه الآن وقت خندست؟

دلا باران بخت از غیب شرشر می کند روزی

و نان دشمنانت را چو آجر می کند روزی

بخور این کشک و بادنجان و امّیدت به "او" باشد

که بادنجون ما را هم شکم پر می کند روزی

شهاب

شهریور ۸۷

فعلاَ زنده ام

setaareyemosaafer — Wed, 14 May 2008 02:58:18 GMT

فکرش رو بکن! ساعت ٤ از آزمایشگاه میای بیرون. بچه ها دارن جلو دانشکده فوتبال می کنن. تو هم با همون کفشای عیدت نخود می شی می پری وسط بازی. نیم ساعت شوت می زنی و جیغ و داد می کنی. چند بار هم به در و دیوار و دروازه می خوری. بعد راهت رو می کشی میری خونه، یک ساعت و چهل و پنج دقیقه فوتبال می بینی، شام می خوری، دستشویی و مسواک و خواب...

فردا صبحش تو دانشگاه یکی باید چهار بار با کلی قسم خوردن بهت بگه تا باورت بشه:

دیروز بعد ما چند نفر اومدن با همون توپ فوتبال کردن، ساعت پنج، یکی خورده زمین و ضربه مغزی و بیمارستان و... ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه تموم...

چقدر راحت! به همین مسخرگی ممکنه که من یک ساعت و چهل و پنج دقیقه دیگه مرده باشم. تمام صحنه های خطرناک بازی یک شنبه بعد از ظهر رو دوباره مرور کردم. و تمام صحنه های خطرناک زندگی رو. اگه اون روز کارشناس داوری (عزرائیل) یک ساعت و چهل و ÷نج دقیقه زودتر می رسید، قطعاً من رو بیشتر از اون پسر شایستۀ اخراج می دید.

قربون اوستا کریم! باز هم بهم آوانتاژ داد.

از دوشنبه که رسیدم خونه، یک ساعت و چهل و پنج دقیقه فوتبال دیدم، شام خوردم ، دستشویی و مسواک و خواب...

ما آدم بشو نیستیم...

ما أکثر العبر و ما قلیل العابرین¹...

****************************************************

١. اگه این حدیث امام علی (ع) رو اشتباه نوشتم معذرت می خوام. دقیق یادم نیست.

دیگه از ما که گذشت... (بی حوصله)

setaareyemosaafer — Fri, 11 Apr 2008 04:51:18 GMT

همچو مجنون دل دیوونتو بردار ببر

ساغر و باده و پیمونتو بردار ببر

گوش قلبم دگر از عاشقی و عشق پر است

ای رفیق این دل پرچونتو بردار ببر

دل چو زین سینه به ماتمکده تبعید شدی

بیصدا چون حلزون خونتو بردار ببر

دام پوسیده و بی حوصله صیاد کنون

ای کبوتر ز دلم دونتو بردار ببر

از غمت کنج خرابات خزیدم نفسی

از در لونۀ من پونتو بردار ببر

من به گرداب بلا دلخوش تقدیر شدم

ناخدا زورق وارونتو بردار ببر

دست خالی به ره عشق، به منزل نرسی

کولۀ همّت مردونتو بردار ببر

شهاب

اسفند ۱۳۸۶

بسم اللّه

setaareyemosaafer — Tue, 25 Mar 2008 14:18:18 GMT

منّت خدای را عزّ و جلّ؟!

نه بابا؟!

فکر کنم که اشتباهی شده! این دور و بر که از همه رو سر ما منت هست، جز از خدا!همونایی که این روزها طاعتشون موجب قربت است و قدرت و شهرت و کلی از این جور چیزا! همونایی که راحت سر کیسه شون شل میشه و می تونی از جیبشون "مایه خالی" کنی. منتها یه شرط داره! یه شرط مهم! اونم اینه که اول جای "میم" و "خ" رو عوض کنی. البته قبلش باید یه کم صابون بی غیرتی به تنت مالیده باشی. ولی بی غیرتی تا کی؟!

بابا سعدی گفت "از دست و زبان که بر آید --- کز عهدۀ شکرش به در آید؟!" ولی نگفت حالا که نمیتونین شکر خدا رو بگین، برین حمد و ثنای یه سری از دماغ فیل افتاده رو بکنین که! گفته باشم! هر کی بخواد این راه رو انتخاب کنه، نهایتش پدرش از گور به در آید!

لذت مرد بودن، لذت آزاد بودن، لذت رسیدن به جایی که دیگه منت هیشکی جز خدا رو سرت نباشه، با هیچ چیز دیگه ای نمیشه سنجیدش.

سلام! به امید خدا بلاگ منم راه اندازی شد! پست قبلی هم کاملاً غیر رسمی بود! یکی از شعرای خودم بود که قبلاً تو ٣٦٠ گذاشته بودمش. تو این فکر بودم که یه سری از شعرها رو از ٣٦٠ اینجا هم بنویسم. ولی مثل اینکه دوستان سیصد و شصتی شاکی شدن! ایشالّا اگر دیدم خواننده های غیر سیصد و شصتی زیاد شدن، حتماً اون قشنگاش رو میذارم.

یه نکته! من زیاد ثبات روحی ندارم! از این بلاگ انتظار پیوستگی مطالب رو نداشته باشید! همونطور که تو شرح بلاگ گفتم، اینجا یه قورت نوشابه به خوردتون خواهم داد، یه قلپ دوغ! اینجا دوغ و حلوا خیرات خواهد شد!

از دوستانی که پست اول رو خوندن و نظر عنایت کردن بسیار سپاسگزارم! انتظار کاملاً بیجایی که این دوستان تا آخر با این بلاگ بمونن! اما خوب! شما رو به خدا حداقل من و این بلاگ نو پا رو از دعای خیرتون بی بهره نذارین.