گه یار جفا پیشه سبو می شکند

خوش باد دلی که فارغ از حال همه

بنشسته و هی تخمه کدو می شکند

زمستون ۸۶

همچو آن تازه نهالی که دلش از هوس سرو تنومند شدن لبریز است

دل من رهرو باغیست که هر روز و شبش پاییز است

بی ثمر در پی راهی، ز پی روزنه ای می پوید

زیر پا زمزمه و نالۀ برگ.... با دلم می گوید:

«زیر پا صفحه ای از قصۀ برگ است بخوان!

شرح حالی که ز گلبرگ و تگرگ است، بخوان

روزگاری که در این باغ خزان خواهد شد

برگ هم همسفر باد وزان خواهد شد

قدرت تقدیر است

"که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد"»

غنچۀ نازک امّید دلم پرپر شد

بعد از آن از بر شد:

«که من از قصۀ برگ، یاد مرگ افتادم

از سر شاخۀ سر سبز خیال

همچو برگ افتادم

باغ من هر فصلش

روز و شب پاییز است»

آذر ١٣٨۷