فکرش رو بکن! ساعت ٤ از آزمایشگاه میای بیرون. بچه ها دارن جلو دانشکده فوتبال می کنن. تو هم با همون کفشای عیدت نخود می شی می پری وسط بازی. نیم ساعت شوت می زنی و جیغ و داد می کنی. چند بار هم به در و دیوار و دروازه می خوری. بعد راهت رو می کشی میری خونه، یک ساعت و چهل و پنج دقیقه فوتبال می بینی، شام می خوری، دستشویی و مسواک و خواب...

فردا صبحش تو دانشگاه یکی باید چهار بار با کلی قسم خوردن بهت بگه تا باورت بشه:

دیروز بعد ما چند نفر اومدن با همون توپ فوتبال کردن، ساعت پنج، یکی خورده زمین و ضربه مغزی و بیمارستان و... ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه تموم...

چقدر راحت! به همین مسخرگی ممکنه که من یک ساعت و چهل و پنج دقیقه دیگه مرده باشم. تمام صحنه های خطرناک بازی یک شنبه بعد از ظهر رو دوباره مرور کردم. و تمام صحنه های خطرناک زندگی رو. اگه اون روز کارشناس داوری (عزرائیل) یک ساعت و چهل و ÷نج دقیقه زودتر می رسید، قطعاً من رو بیشتر از اون پسر شایستۀ اخراج می دید.

قربون اوستا کریم! باز هم بهم آوانتاژ داد.

ب

از دوشنبه که رسیدم خونه، یک ساعت و چهل و پنج دقیقه فوتبال دیدم، شام خوردم ، دستشویی و مسواک و خواب...

ما آدم بشو نیستیم...

ما أکثر العبر و ما قلیل العابرین¹...

****************************************************