همچو مجنون دل دیوونتو بردار ببر

ساغر و باده و پیمونتو بردار ببر

                گوش قلبم دگر از عاشقی و عشق پر است

                                  ای رفیق این دل پرچونتو بردار ببر

                                                                                  اسفند ۱۳۸۶

منّت خدای را عزّ و جلّ؟!

نه بابا؟!

فکر کنم که اشتباهی شده! این دور و بر که از همه رو سر ما منت هست، جز از خدا!همونایی که این روزها طاعتشون موجب قربت است و قدرت و شهرت و کلی از این جور چیزا! همونایی که راحت سر کیسه شون شل میشه و می تونی از جیبشون "مایه خالی" کنی. منتها یه شرط داره! یه شرط مهم! اونم اینه که اول جای "میم" و "خ" رو عوض کنی. البته قبلش باید یه کم صابون بی غیرتی به تنت مالیده باشی. ولی بی غیرتی تا کی؟!

بابا سعدی گفت "از دست و زبان که بر آید --- کز عهدۀ شکرش به در آید؟!" ولی نگفت حالا که نمیتونین شکر خدا رو بگین، برین حمد و ثنای یه سری از دماغ فیل افتاده رو بکنین که! گفته باشم! هر کی بخواد این راه رو انتخاب کنه، نهایتش پدرش از گور به در آید!

لذت مرد بودن، لذت آزاد بودن، لذت رسیدن به جایی که دیگه منت هیشکی جز خدا رو سرت نباشه، با هیچ چیز دیگه ای نمیشه سنجیدش.

سلام! به امید خدا بلاگ منم راه اندازی شد! پست قبلی هم کاملاً غیر رسمی بود! یکی از شعرای خودم بود که قبلاً تو ٣٦٠ گذاشته بودمش. تو این فکر بودم که یه سری از شعرها رو از ٣٦٠ اینجا هم بنویسم. ولی مثل اینکه دوستان سیصد و شصتی شاکی شدن! ایشالّا اگر دیدم خواننده های غیر سیصد و شصتی زیاد شدن، حتماً اون قشنگاش رو میذارم.

یه نکته! من زیاد ثبات روحی ندارم! از این بلاگ انتظار پیوستگی مطالب رو نداشته باشید! همونطور که تو شرح بلاگ گفتم، اینجا یه قورت نوشابه به خوردتون خواهم داد، یه قلپ دوغ! اینجا دوغ و حلوا خیرات خواهد شد!

اون شب سرد زمستون، به دور از چشمای خورشید

آسمون بغضشو ول کرد، برفِ غصه هاشو بارید

دست گرم مهربونی یه آدم برفی به پا کرد

توی دکمه های چشمش خندۀ زندگی رو دید

یه هویج جای دماغش، یه دونه جارو به دستش

شال چارخونه شو انداخت رو آدم برفی و خندید

چشمۀ خندۀ داغش تو آدم برفی روون شد

گُرّ گرفت کل وجودش، اینجا بود که عشقو فهمید

 بازی اتل متل بود، عشق و خنده بود و شادی

ولی تا هاچین واچین شد، دخترک جفت پاشو برچید

توی سرمای زمونه، آینۀ دلش ترک خورد

اون آدم برفی تو برفا شونه هاش یخ زد و لرزید

بعد از اون هیچکی نفهمید که آدم برفی کجا رفت

یه هویج و شال و جارو، مونده زیر نور خورشید

شهاب دی ١٣٨٦